Makale & Araştırma Özetleri

Kesin tanılı 21 Meniere hastası (ort. 49 ± 6,92 yaş) ile 24 sağlıklı birey karşılaştırıldı. Herkese saf ses odyometrisi, akustik immitans, VNG, video oküler karşı yuvarlanma (vOCR), oküler VEMP ve subjektif görsel dikey/yatay (SVV/SVH) testleri uygulandı.

• Statik vOCR kazancı iki grupta benzerdi — yani refleksin “gücü” tek başına bakıldığında normal görünüyor.
• Buna karşılık Meniere grubunda OCR asimetri oranı (p = 0,01) ve oVEMP asimetrisi (p < 0,001) anlamlı olarak yüksekti.
• Dik konumda (0°) SVV ve SVH sapmaları anlamlı biçimde daha büyüktü; 15°, 30° ve 45° eğimlerde fark bulunmadı.

Türkiye’de üçüncü basamak bir merkezde (SBÜ Gülhane), Ocak 2021 – Aralık 2024 arasında taramadan “refer” alan ya da otomatik ABR’yi geçtiği hâlde risk faktörü taşıyan 1.322 bebek geriye dönük incelendi.

• 92 bebekte (%7,0) işitme kaybı saptandı: %3,3 tek taraflı, %3,7 iki taraflı.
• Derecelere göre dağılım: hafif %2,8, orta %0,8, orta-ileri %0,3, çok ileri %1,5.
• Tek taraflı kayıpların çoğu cihazlandırılmadı; iki taraflı olgularda işitme cihazı %28,6, koklear implant %14,3 oranındaydı.
• Cihaz kullanımıyla anlamlı ilişkili tek etken ailede işitme kaybı öyküsüydü (p < 0,05).

Mandarin konuşan 86 yetişkin üç gruba ayrıldı: genç normal işiten, yaşlı normal işiten ve yaşlı işitme kayıplı. İki ayrı paradigma kullanıldı: seyrek kodlanmış “atomik konuşma” dikotik görevi, kulaklar arası spektro-temporal entegrasyonu ölçüyor; antifazik Zodiac-in-Noise testi ise kulaklar arası faz/zaman ipuçlarıyla binaural unmasking’i, yani maskelemeden kurtulmayı ölçüyor.

• Atomik konuşma görevinde yaşlıların eşikleri hem tek kulakta hem dikotik koşulda yükselmişti; monaural başarı hesaba katıldığında binaural entegrasyondaki düşüşü öngören etken işitme kaybı değil, yaştı.
• Gürültüde konuşma eşiklerinde hem yaşın hem kaybın etkisi görüldü; ancak binaural kazanç (BILD) esas olarak işitme kayıplı yaşlılarda azalmıştı.
• İki paradigmadaki başarı birbiriyle ilişkili değildi — yani iki ayrı yetenek ölçülüyor.

ABD Gazi İdaresi (VA) kayıtlarında iki taraflı ileri derecede ya da daha ileri işitme kaybı olan 213.285 gazinin (ort. yaş 80,3 ± 9,7) rehabilitasyon örüntüsü incelendi; koklear implanta ulaşma oranı, ölüm rakip risk olarak alınarak modellendi.

• Gazilerin %95,2’sine işitme cihazı uygulanmış, yalnızca %2,5’i koklear implant almış, %2,3’ü hiçbir rehabilitasyon almamıştı.
• Koklear implanta ulaşmanın kümülatif insidansı 5 yılda %1,9, 10 yılda %2,9 idi.
• Yaş, ırk ve etnisite, VA öncelik grubu, kelime tanıma skoru, kayıp derecesi, kaybın ilk saptandığı yıl ve eşlik eden hastalık sayısı implant almayla anlamlı ilişkiliydi.

Normal işiten 102 yetişkin iki gruba ayrıldı (20–30 yaş, n = 56; 30–40 yaş, n = 46). Sanal gerçeklik sisteminde üç postür koşulunda (oturma, sert zemin, sünger zemin) ve iki dinleme koşulunda (baş sabit / baş hareketli) 55 cm mesafede dört azimutta lokalizasyon hatası ölçüldü.

• Baş hareketine izin verilmesi tüm zemin koşullarında lokalizasyonu anlamlı olarak iyileştirdi (p < 0,001).
• Baş hareketliyken oturma koşulu, hem sert (p = 0,005) hem sünger zemine (p = 0,007) göre daha düşük ön 3B hata verdi.
• 30–40 yaş grubu, 20–30 yaş grubuna göre oturmada (p = 0,021) ve sünger zeminde (p = 0,046) daha yüksek hata yaptı.

37 pediatrik koklear implant kullanıcısı (14 normal koklea, 23 iç kulak malformasyonu; toplam 48 implantlı kulak) incelendi. Gürültüde konuşma HINT-C ile, spektral çözünürlük SMRT ile ölçüldü; açısal yerleştirme (insertion) derinliği (AID) ameliyat sonrası transorbital grafiyle belirlendi.

• Normal kokleası olanlar, gürültünün aynı taraftan ve önden geldiği koşullarda daha iyi SNR değerleri elde etti; malformasyon grubu aynı başarıyı yakalamak için daha elverişli SNR’ye ihtiyaç duydu.
• Malformasyon grubunda ripple yoğunluğu eşikleri daha düşüktü — yani spektral çözünürlük daha zayıftı.
• Daha derin AID, sessizde ve aynı taraf gürültüde daha iyi başarıyla ilişkiliydi; ancak karma modelde AID’nin bağımsız etkisi yalnızca bu iki koşulda kaldı, SMRT üzerinde bağımsız etkisi görülmedi.

Türkiye ve KKTC’de 65 yaş ve üzeri 246 kişiyle (102 erkek, 144 kadın; ort. 72,58 ± 7,75 yaş) kesitsel bir anket yapıldı. İşitme engeli HHIE-S (yaşlılar için işitme engeli envanteri, tarama sürümü), depresif belirtiler Beck Depresyon Envanteri ile ölçüldü.

• HHIE-S ortancası 22’ydi: katılımcıların %50,8’i orta, %42,3’ü ileri düzeyde işitme engeli bildirdi.
• Beck Depresyon Envanteri ortancası 29; katılımcıların %39’u orta, %40,2’si ileri düzeyde depresyon kategorisindeydi.
• İşitme engeli düzeyi arttıkça depresyon puanları anlamlı biçimde yükseldi (p < 0,001).
• Cinsiyete göre anlamlı fark yoktu; medeni durum, eğitim ve gelir düzeyi ise gruplar arasında anlamlı fark yarattı.